ยามเมื่อของรักนั้น...

                                      พรากจากเราไป หรือ อาจยังไม่ได้มา...

                          ก็ไม่ผิดหวัง พลุ่งพล่าน เร่าร้อน...เดือดดาล เหมือนก่อน

                                    มันเข้าใจได้ว่า --- ยังไม่ถึงเวลา ----

                           ไม่ถึงจังหวะเหมาะสม ....รอคอยได้...ไม่เดือดร้อน...

                                        เพราะเชื่อมั่นจริงๆ ว่า

                             ถ้าเขาเป็นของเรา....เขาจะกลับมา

                                     ถ้าเขาไม่กลับมา แสดงว่า

                                    “ไม่ใช่ของๆเรา ตั้งแต่แรกแล้ว”

                                             *~*~*~*~*

                         พอฉัน “เต็มเปี่ยม” กับตัวเอง ทำความรู้จักกับตัวเอง ----

                              อย่างถ่องแท้ เรา “ผิด” ตรงไหน ก็ยอมรับอย่างกล้าหาญ

                                   เรา “ถูก” ตรงไหน ก็หัดชมตัวเอง

                              ขอบคุณ ตัวเอง ด้วย...ที่ใช้ชีวิตได้ “ดีงาม”

                                           *~*~*~*~*

                      พอคนรักของเรา เขาไม่เห็นค่าเรา เราก็สามารถยักไหล่ได้สบายๆ

                           แล้วบอกว่า “นั่นมันปัญหาคุณ ไม่ใช่ปัญหาฉัน”

                                   “คุณไม่เห็นค่าฉัน ฉันก็เห็นคุณค่าตัวเอง”

                        “คุณเป็นคนเสียคนดีๆในชีวิตไป แต่ฉันได้ประสบการณ์ที่ได้รักคุณมา”

                                ...เพราะ เรารักใครอย่างแท้จริงไม่ได้หรอก...

                                    “หากเรายังไม่รักตัวเองเลย”