^ - ^

 

โห ช่างเปน blog ที่ว่างเปล่ามากเลย มะได้ up มาชาติก่าและ อิอิ..

 

เวลาช่างผ่านไปเร็ว อย่างกะโกหก  เมื่อเวลาผ่านไป เหตุการณ์ในชีวิตก้อย่อมเปลี่ยนเปลงไปตามกาลเวลา

 

ใครจะไปรู้ว่าจะมาโผล่ที่ LA เวลานี้เนี่ย 555 ช่างเปนเวลาที่มีหลายอารมณ์ซะจิง ๆ

 

มะว่าจะตื่นเต้นกะการที่ต้องบินเดี่ยวครั้งแรก แถมด้วย Eng ที่มีในตัวอันน้อยนิด

 

นึกว่าจะมะรอดถึงที่ซะแย้วว  แต่ในที่สุดก้อถึงจนได้  55

 

แต่ก้อทำเอาเหงื่อตกเหมือนกาน

 

ทั้งเหนื่อยและตื่นเต้น นั่งเครื่องนานมั่ก ๆ แถมเครื่องดัน delay ที่ HongKong อีกกลัวเรามะได้เที่ยวริงัย อิอิ..

 

ทำงัยได้ละครับก้อนั่งรอไป จนก่าจะถึงเวลา

 

ยังดีนะแค่บิน 2 ต่อถ้ามากก่านี้ มีหวังตายแหง ๆ

 

มองไปทางไหนก้อมะมีพี่ไทยหั้ย Say Hello แย้ว เอาวะเปนงัยเปนกัน

 

พอถึง สนามบินก้อต้องผ่าน Immigration ที่หน้าตาโหด ๆ ทั้งน้าน มะรู้จัก ยิ้มสยามแบบเมืองไทยบ้างเลยรึงัย

 

และแล้วก้อผ่านไปได้ เมืองเข้าสู่เมืองก้อ.... 

 

โปรดติดตามตอนต่อไปน๊าฮับ .. 

 

 

 

เปนอีกวันนึงที่สนุกมาก คือวันเสาร์ที่ผ่านมา ได้ไปเที่ยวกะเพื่อน ๆ แม้ว่าจะไปกันไม่กี่คนก้อตาม

ไปเจเจ (แล้วต่อด้วยพันธุ์ทิพย์) ขอขอบคุนเพื่อนร่วมเดินทาง

ก้อมี ดาว บัว วุด (เพื่อนใหม่ นิสัยน่ารักดี ม่ายบ่นซักคำแม้ว่าจาเดินตั้งแต่ 10 โมงยันทุ่มนึง ขอซูฮกคับท่าน)

เมื่อยมากก ขอบอกก แต่ก้อเตมไปด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าจาเดนดาวแกล้งตลอด 

แต่ว่าเราก้อเอาคืนได้หลายยก เหมือนกาน อิอิ..

 

ไว้วันหลัง ไปเที่ยวกันอีกเนอะ มีความสุขจัง

 

 

 

 

หากเปรียบชีวิตคนเรากับสีต่าง ๆ ก้อคงเหมาะกันดี

เพราะในชีวิตของเรามีสิ่งต่าง ๆ มากมาย

ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน

เข้ามาหั้ยด้ายพบเจอไม่ว่าจะเปน

.................

ซึ่งหากเปรียบกับสีแล้ว ก้อมีสีสันมากมายไม่ว่าจะเปน สีขาว ดำ ชมพู ฟ้า ส้ม

ซึ่งสีต่าง ๆ ก้อสามารถแทนสัญลักษณ์ของความรู้สึกต่าง ๆ

 

ชีวิตเรามีสีเดียวมันก้อคงไม่เรียกว่าชีวิต

เพราะชีวิตเราทุกคนต้องมีล้มและเมื่อล้มแล้วก้อต้องเรียนรู้ที่จะลุกอย่างไรให้เร็วที่สุด

แล้วเราจะได้ประสบการณ์จากสิ่งต่าง ๆ ดังคำกล่าวที่ว่า